Mijn moment met Beth Gibbons/Portishead

vrijdag 30 december 2011

Mijn moment met Beth Gibbons/Portishead

Wellicht het beste concert ooit vond plaats dit jaar, op 16 juni in 'Rode Doos', de tijdelijke lokatie van het Utrechtse Vredenburg.

Zoals wel vaker, ga ik alleen en zonder kaartje op weg. Het is prachtig en warm weer, onderweg bedenk ik me dat ik Portishead al een keer eerder heb gezien, in 2009 in de HMH. Wellicht is het onverstandig om nog eens te gaan, aangezien het voorgaande concert onwaarschijnlijk mooi is geweest. Het tijdelijke onderkomen van Vredenburg, de 'Rode Doos' klinkt ook al niet veelbelovend, zeker bij een band als Portishead is goede acoustiek van levensbelang.

Voor de deur koop ik via een twitter/marktplaatscontact een kaartje (voor de mensen onder ons die graag naar concerten gaan: uitverkochte concerten bestaan niet, bij de ingang van ELK concert zijn mensen met kaartjes van vrienden die toch geen zin hadden).

Eenmaal binnen laat ik me langzaam voorprogrammeren door de support act.

Om 21:00 uur begint Portishead, ik weet niet hoe het kan, maar soms kloppen dingen. Bij concerten weet je het meestal al binnen enkele seconden. Zo ook vanavond.

Portishead is een band die uitblinkt in stilte. Portishead is een band die uitblinkt in heel veel. Ik heb al een paar concerten meegemaakt, maar Portishead is de enige band ooit die ik een volle zaal zo heb voelen luisteren. In stilte!

Muziek voelen is zo belangrijk, vooral live. Voelt als 'thuis'.

De hemel op aarde voelen, zo voelt het als het laatste nummer begint, het is het enige up-tempo nummer ('We carry on') en ik laat me meevoeren, meevoelen en verdwijn in het nummer, het leven is nu en hier, ik voel voel voel, ik sta te 'dansen' met mijn ogen dicht.

Als ik besluit om toch even in het normale leven terug te keren en mijn ogen opendoe, zie ik Beth Gibbons van het podium afklimmen. Ik doe mijn ogen dicht en dans verder, maar nieuwsgierigheid wint en als ik mijn ogen weer open zie ik voor mij een aantal mensen opzij gaan en ze loopt naar me toe! Lachend strek ik mijn armen naar haar uit, zij antwoordt en zo staan staan we omhelzend in haar muziek. Un embrasse. Na seconden (of uren?) klimt ze het podium weer op en het concert is voorbij!

 

Hier een 'objectieve' recensie.